Ου φονεύσεις

Σε μια φτωχική συνοικία του Queens, Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2002, 9:14

Το εγκαταλελειμένο κτίριο φάνταζε πολύ επικίνδυνο. Ο Morgan ήξερε από τη μία πως καλό θα ήταν να αποφύγει την επίσκεψη αυτή. Από την άλλη η δουλειά του ήταν συγκεκριμένη και το να αγνοήσει αυτό το κτίριο θα ήταν επαγγελματικά μη αποδεκτό. Δεν χρειαζόταν να επιστρατεύσει τις υπερφυσικές του δυνάμεις για να καταλάβει πως Ομόαιμοι κατοικούσαν μέσα. Η μυρωδιά του ξεραμένου αίματος και η νεκρική σιωπή που επικρατούσε τριγύρω ήταν αρκετές σαν αποδείξεις. Τα ζώα έδειχναν να αποφεύγουν το μέρος, το ίδιο και οι άνθρωποι.
Ανακατεύτηκε με τις σκιές και περπάτησε στο εσωτερικό του κτιρίου προσεκτικά. Δεν άκουγε τίποτα οσο βρισκόταν στο εξωτερικό και αποφάσισε να προχωρήσει στο εσωτερικό. Με το πρώτο του βήμα κατάλαβε πως είχε δίκιο: κάποιος έμενε στο σπίτι. Οι ψίθυροι δεν ακούγονταν σχεδόν, μα στα αυτιά του Malkavian έφταναν καθαρά. Δύο άντρες και μια γυναίκα. Η γυναίκα δεν μιλούσε, μα μπορούσε να την ακούσει να ανασαίνει.
Προχώρησε αργά και προσεκτικά, ανεβαίνοντας σιγά σιγά τα μαρμάρινα σκαλιά της μεζονέτας. Δεν ήξερε τι αντιμετώπιζε. Μπορεί να έμπαινε στην επικράτεια ενός Ομόαιμου που δεν σήκωνε τέτοιες εισβολές και δεν ήθελε να έχει κανέναν επισκέπτη. Σε αυτήν την περίπτωση ήλπιζε να γλιτώσει τα χειρότερα, απλά και μόνο.
Μα είχε ένα ένστικτο. Είχε ανέβει πολλές φορές με τέτοιο προαίσθημα πολλές διαφορετικές σκάλες, είχε διαβεί πόρτες, είχε μπει σε υπονόμους και νεκροταφεία. Και είχε δίκιο πάντα. Ήλπιζε πως το ίδιο θα γινότανε και τώρα.
Σταμάτησε απότομα. Δεν ήταν κάτι που άκουσε ή είδε. Ήταν οι ίδιες του οι σκέψεις που τον τρομοκράτησαν. Ήλπιζε; Τι εννοούσε άραγε "ήλπιζε" να είχε δίκιο; Πώς μπορείς να θες να κάνεις αυτή τη δουλειά; Να σκοτώσει κι άλλους; Κι άλλους σαν αυτόν; Νεαρά πλάσματα της νύχτας; Σαν αυτόν;
Του κόπηκαν τα γόνατα, έπεσε βαρύς στις σκάλες και ο ήχος ήταν σίγουρος πως ειδοποίησε τους ενοίκους για την παρουσία του. Μα δεν τον ένοιαζε...
"ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ, ΓΡΗΓΟΡΑ!!!" ούρλιαξε πριν χάσει τις αισθήσεις του.