Τα Δεσμά του Ερμή

Manhattan, Τρίτη 6 Μαρτίου 2001, 04:36

-Έπρεπε να γίνει έτσι λοιπόν; ρώτησε ο Maximilion.
Ακίνητος, ταπεινωμένος και νικημένος, ο Ερμής δεν μπορούσε να μιλήσει. Δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να αντισταθεί πλέον. Η νίκη του Maximilion ήταν ολοκληρωτική.
- Είχες την ευκαιρία να με υπηρετήσεις και να κερδίσεις όσα χρειαζόσουν. Μα εσύ ήθελες περισσότερα. Ο Maximilion προχώρησε με αργά βήματα προς την πόρτα. Άγγιξε την κάσα της και την περιεργάστηκε από πάνω ως κάτω. Αρνήθηκες, γιατί υπηρετείς έναν Θεό. Και αυτός ο Θεός με θεωρεί ανάξιο να σε σκλαβώσω, συνέχισε με έναν εμφανώς ειρωνικό τόνο. Και πώς τελικά τα κατάφερα; ρώτησε τον Ερμή, γυρνώντας απότομα προς το μέρος του. Μήπως τα πιστεύω σου όλα τώρα τίθενται υπό αμφισβήτηση; Ή ακόμα και σε αυτό το σημείο εξακολουθείς να τα υπερασπίζεσαι; Κοίταξε, κοίταξε πού σε έφεραν!
Ο Ερμής έμεινε ακίνητος. Δεν μπορούσε να πει τίποτα, δεν μπορούσε να αντιδράσει. Και τώρα έπρεπε να υπομείνει το μαρτύριο αυτό, να ακούει έναν άπιστο να αμφισβητεί το θεό του. Και να μην μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό. Μέσα του όμως ήξερε πως ο θεός του δεν τον εγκατέλειψε. Έπρεπε απλώς να αποδείξει την αξία του. Ήταν μια δοκιμασία, ένα εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσει ακόμα, στην ατέλειωτη πορεία του προς το τέλειο. Ήξερε πως είχε αποτύχει, είχε απογοητεύσει το θεό του. Και τώρα πλήρωνε γι' αυτό. Και έπρεπε για άλλη μια φορά να πάρει τον έλεγχο εν καιρώ. Το μόνο που του ερχόταν στο μυαλό ήταν τα λάθη που έκανε. Και ήταν πολλά...
Το βλέμμα του χάθηκε κάπου στο κενό, με τη φωνή του Maximilion να μακραίνει και να εξαφανίζεται. Συγκεντρώθηκε, μήπως και θυμηθεί όλα όσα συνέβησαν, να δει πού έκανε λάθος. Μα κυρίως για να μην ακούει τον πομπώδη λόγο του Ομόαιμου που στεκόταν απέναντί του. Του έδωσε όλα όσα έχει τώρα, του έδωσε τον έλεγχο. Γιατί; Πώς καταδέχτηκε να κάνει κάτι τέτοιο για έναν άπιστο; Αν ζούσε ακόμα θα δάκρυζε στη σκέψη των πράξεών του. Έδειξε εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη του αυτή τον κατέστρεψε. Έβαλε σε κίνδυνο το έργο που επιτελεί, έβαλε σε κίνδυνο την πατριά του, έβαλε σε κίνδυνο τα πάντα με την εμπιστοσύνη που έδειξε. "Καταραμένο ανθρώπινο συναίσθημα!" αναλογίστηκε.
- Προσπάθησες να μπεις ανάμεσα σε εμένα και τους στόχους μου, Ερμή. Θα μάθεις, με τη θέλησή σου ή όχι, να μην το ξανακάνεις. Προχώρησε προς την πόρτα και την άνοιξε. Θα μάθεις να υπηρετείς έναν και μοναδικό αφέντη. Τέρμα οι θεοί και οι ουράνιοι προστάτες, τόνισε βγαίνοντας από το δωμάτιο. Πλέον ο Θεός σου θα είμαι εγώ, και το θέλημά μου θα είναι η διαταγή, η υποχρέωση, ο ίδιος ο σκοπός της μίζερης ύπαρξής σου!
Το βίαιο κλείσιμο της πόρτας και τα λόγια του Maximilion τσάκισαν το ηθικό του Ερμή. Απέμεινε μόνος, αβοήθητος και αδύναμος. Θυμήθηκε πώς ξύπνησε πριν 50 χρόνια, ακριβώς στην ίδια κατάσταση.


Σε κάποιον εθνικό δρόμο, Τετάρτη 14 Μαρτίου 2001, 00:14

"Θέλω να ψάξεις κάτι για μένα. Είναι κάτι αρκετά ριψοκίνδυνο. Ή τουλάχιστον εμένα έτσι μου φαίνεται. Ναι, φυσικά. Θα ανταμειφθείς για αυτό. Τα κλασσικά. Όχι.. Μην ανησυχείς. Από χρόνο κάθε άλλο. Θα λείψω από την πόλη για ένα διάστημα. Περίπου ένα με δύο μήνες. Ίσως και παραπάνω. Θα βάλω μια προκαταβολή στη θυρίδα για να εξασφαλίσεις ότι θα γυρίσω να συλλέξω τις πληροφορίες που σου ζητάω.
Λοιπόν. Επί τούτου... Υπάρχει στην πόλη ένας τύπος..."
Η αποστολή ήταν ξεκάθαρη. Και ο στόχος του ταξιδιού το ίδιο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο δειλός. Πρώτη φορά. Έτρεχε, όσο αξιοπρεπώς και να το έκανε, έτρεχε να ξεφύγει από τα πάντα. Άργησε, μα κατάλαβε ότι η πόλη δεν ήταν για εκείνον. Ήθελε να πάει σπίτι του. Και το σπίτι του ήταν μακριά από αυτή την καταραμένη πόλη. Ήταν άνθρωπος της υπαίθρου, ήταν ένα αγρίμι που είχε κλειστεί οικειοθελώς στο κλουβί της μεγαλούπολης. Και με τι αντάλλαγμα; Μια κοινωνία στην οποία δεν βρήκε ακόμα τη θέση του, μία αιώνια σκοτεινή και τρομαχτικά άγνωστη σε αυτόν κοινωνία.
Έκλεισε τα μάτια του και προσπάθησε να φέρει στο μυαλό του μια ευχάριστη ανάμνηση. Έπρεπε να ταξιδέψει πολύ πίσω. Να περάσει από χιλιάδες δυσάρεστες συναντήσεις, να δει πολλά μισητά πρόσωπα, να ακούσει εκατομμύρια ψέματα και να γευτεί την προδοσία σχεδόν από κάθε σύντροφο που είχε ποτέ. Τότε που είχε την καρδιά, τη θέληση να προσφέρει κάτι. Τότε που ήταν αρχηγός, τότε που πήρε στις πλάτες του την Πατριά και την πόλη ολόκληρη. Για να υποκύψει εν τέλει κάτω από το βάρος τους, σαν γέρικο άλογο ζωσμένο με πέτρες, στο λιοπύρι, στην ανηφόρα. Γιατί οι αναποδιές έφταναν η μία μετά την άλλη, αδιάκοπα, σαν κάποιος να την εκτόξευε με ένα πυροβόλο. Και τότε έβρισκε καταφύγιο στο μόνο πράγμα που του έδινε χαρά, έδινε νόημα στις νύχτες του ή απλά άλλοθι στην ανίερη υπόστασή του: η διδασκαλία.
Η Sarah, η Monique, η Roxanne... Ο Leonardo, ο Nickolas... Και ο Vladimir. Ο μαθητής του που ποτέ δεν κατάφερε να γίνει κύριος του εαυτού του. Ο μαθητής τον οποίο απογοήτευσε και με τη σειρά του και ο ίδιος απογοητεύτηκε. Ήταν η μεγαλύτερη ελπίδα του και η χειρότερη αποτυχία του. Και για όλα έφταιξε ο τωρινός μέντορας του Vladimir, ο δαίμονας Αλέξανδρος. "Καταραμένος να είναι!" σκέφτηκε. Ύστερα χαμογέλασε με την ειρωνία της ίδιας του της φράσης. Και το πρόσωπό του σκοτείνιασε. Η ψυχή του έβραζε, ξαφνικά.

Manhattan, Τετάρτη 14 Μαρτίου 2001, 3:15

Το είδωλο στον καθρέφτη δεν ήταν δικό του. Ήταν ένας άλλος, κάποιος παλιός γνωστός. Ήταν ο Lothar Constantine, ο άρχοντας της Νέας Ορλεάνης, νεκρός εδώ και έναν αιώνα. Παραπάνω από αυτό, θαρρούσε. Πετυχημένος μα ακόμα φιλόδοξος. Ταλαντούχος μα τελειομανής. Θρύλος, μα νεκρός πλέον. Προδομένος από το ίδιο του το αίμα, τα ίδια του τα παιδιά.
Κούνησε έντονα το κεφάλι του πέρα δώθε, για να αποτινάξει από το μυαλό του τις μακάβριες σκέψεις και τον αναπόφευκτο και απειλητικό παραλληλισμό με τον εαυτό του. Δεν θα άφηνε τον εαυτό του να πάθει τα ίδια. Θα ξεπερνούσε όλα τα εμπόδια, με τη βοήθεια του μεγαλύτερου μαθήματος που αποκόμισε από το θάνατο του Constantine: να μη γυρνάς την πλάτη σου σε κανέναν, ούτε στους πιο έμπιστους υπηρέτες σου. Ποτέ δεν ξέρεις ποιο μαχαίρι έχει ακονισμένο, προετοιμασμένο ειδικά για εσένα.
Κοίταξε τον εαυτό του στα μάτια. Χάιδεψε το ροδαλό μάγουλό του. Χαμογέλασε. Όχι, δεν θα γινόταν αυτός η θυσία. Θα ήταν ο ίδιος αυτός που θα έπαιζε με τις μαριονέτες. Κανείς δεν τον ήξερε, κανείς δεν ήξερε τι γινόταν. Κανείς δεν φανταζόταν, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πώς μια ιστορία 120 χρόνων θα κατέληγε. Τόσο έντιμα. Τόσο ένδοξα. Τόσο σωστά.
"Άρχοντα Constantine, το τέκνο σου σε ψηλαφεί στην κορυφή των Γαλαζοαίματων. Τώρα έφτασε η ώρα να σε ξεπεράσει. Να φτάσει σε μέρη που εσύ δεν τόλμησες να εξερευνήσεις. Δώσε μου τη δύναμή σου, τη δόξα σου, την τιμή και την ανδρεία σου. Ας είναι αυτή η νύχτα ένα νέο ξεκίνημα για τον ελεύθερο πλεόν Vladimir, το δυνατό Vladimir."
Δεν του ταίραζε τόση υπερηφάνεια για τον εαυτό του. Γρήγορα σταμάτησε αυτό το θέατρο. Οι μαύρες σκέψεις ξανάρθαν. Σοβάρεψε. Δεν έπρεπε να υποπέσει σε τέτοια λάθη. Έπρεπε να είναι συγκεντρωμένος. Όλα ήταν ρευστά. Έπρεπε να μαζέψει όλες του τις δυνάμεις και να σχεδιάσει τις επόμενες κινήσεις του. Μα πρώτα έπρεπε να συμβουλευτεί το Μέντορά του.

Κάπου στους υπονόμους της New York, Τετάρτη 14 Μαρτίου 2001, 6:23

-Αναρωτιέμαι, Teddy, αν θα πρέπει να φύγουμε από αυτό το μέρος, είπε η Sunshine με το βλέμμα χαμηλωμένο. Φαίνεται πως δεν είμαστε καλοδεχούμενοι πουθενά. Και εδώ ο ίδιος ο χώρος μας διώχνει. Προσπαθεί να μας ξεφορτωθεί. Να μας εξοντώσει. Δεν ξέρω, ίσως να είναι καλύτερα, ίσως και χειρότερα. Πραγματικά δεν ξέρω...
Ο Teddy κάθισε αμίλητος απέναντί της. Της έπιασε συμπονετικά το χέρι. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα για να βρει το δικό του. Δεν μίλησαν για αρκετή ώρα. Κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά θα γινόταν αν έμεναν κι άλλο εδώ. Έμοιαζε πως από στιγμή σε στιγμή το μέρος ολόκληρο θα μεταμορφωθεί σε ένα μυθικό τέρας για να τους καταβροχθίσει όλους, με το μίσος αιώνων, σκορπώντας τον τρόμο και τον πανικό. Μα τίποτα δεν τους φόβιζε. Μεγάλωσαν δίπλα στη Μητέρα. Είδαν τη φρίκη, είδαν τον αιώνιο πόνο, τον τρόμο να πολλαπλασιάζεται νύχτα τη νύχτα, να γεννιέται και να ξαναγεννιέται, αδιάκοπα, ακούραστα, ασυνάρτητα. Τι να τους φοβίσει πλέον;
- Πολύ φοβούμαι πως θα πρέπει να φύγετε όμως, αγαπητή Καϊνίτισα. Η βραχνή φωνή ήχησε από την είσοδο του δωματίου. Όλοι γύρισαν απότομα προς το μέρος της. Το μέρος πλέον δεν είναι για εσάς. Βρίσκεστε σε πολύ μεγάλο κίνδυνο. Τόσο εσείς όσο και η Μητέρα.

Σε μια φτωχική συνοικία του Queens, Παρασκευή 20 Απριλίου 2001, 20:56

- Σκέφτηκα πως θα ήθελες να το ξέρεις, ήρθα να σου το πω με τη μία. Δεν ξέρω αν πρόκειται για σένα, μα ξέρω πως θα ήθελες να πάρεις τις προφυλάξεις σου... Δεν είσαι εσύ, έτσι δεν είναι;
- Είμαι ακριβώς αυτό. Το θέμα όμως είναι πώς ακριβώς κυκλοφόρησε το νέο τόσο γρήγορα. Φαντάζομαι πως έχω πολλά να μάθω για αυτή την εποχή. Σε παρακαλώ, άσε με να μείνω στις σκιές για ένα διάστημα. Η δύναμή μου δεν έχει κανένα νόημα, αν όλοι είναι στο κατόπι μου. Όταν όμως θα χρειαστεί θα χτυπήσω. Πες μου κάτι... Οι Αθάνατοι ακόμα φοβούνται το άγνωστο;

Σε έναν υπόγειο ναό στο Harlem, Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2002, 10:43

"Εξασθενεί" δηλωσε σοβαρά ο Fanti στους υπόλοιπους, αφού και οι τέσσερις πήραν τις θέσεις τους στο μακρόστενο τραπέζι των συνδριάσεων. "Σε λίγο ό,τι και να κάνουμε δεν θα μπορεί να τον προστετεύσει. Νομίζω πως είναι καιρός να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, δεν νομίζετε;"
"Κάποιος μας λέει ψέματα" είπε ο Ibo, διατυπώνοντας τη σκέψη που υπήρχε στο μυαλό όλων τους εδώ και πολύ καιρό. "Δεν θέλω να το πιστέψω για κανέναν από τους δύο, μα τα γεγονότα μας πιέζουν πλέον να δούμε ποιο τέκνο ξεστράτισε από το δρόμο του Σετ και γιατί."
Έπεσε σιωπή στο τραπέζι. Κανείς δεν είχε κάποιο σχόλιο να κάνει, μα ήξεραν όλοι τι έπρεπε να γίνει. Είτε ο Ερμής είτε ο Ελί δρούσε για τον εαυτό του και κατάφερε να διασπάσει την ενότητα του Ναού. Και αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί.
"Τα στοιχεία μας δείχνουν από πού πρέπει να αρχίσουμε, δυστυχώς ή ευτυχώς. Ο Ελί ήταν ο αρχηγός μας, οπότε θα πρέπει να του δώσουμε την ευκαιρία που τόσο καιρό ζητά από εμάς. Και ας προσευχηθούμε όλοι ο Σετ να μας καθοδηγήσει στο τι μέλλει γενέσθαι..." συνέχισε ευλαβικά ο Ibo.
"Ας έρθει ενόπιόν μας ο Ελί Σανσαρίκ" πρόσταξε ο Neil τον παρευρισκόμενο υπηρέτη. Εκείνος έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι και βγήκε από το δωμάτιο, για να επιστρέψει μετά από λίγη ώρα συνοδεύοντας τον πρώην Μεγάλο Αρχιερέα στην αίθουσα. Οι παρευρισκόμενοι προσπάθησαν να αποφύγουν το βλέμμα του και εκείνος προχώρησε κουρασμένα προς τη γνωστή του θέση. Κάθισε με μεγάλη ανακούφιση και τους κοίταξε όλους.
"Χαίρομαι για αυτή την ευκαιρία που μου δίνεται να αποδείξω επιτέλους τα λόγια μου, αδέρφια" είπε θερμά. "Υποθέτω πως οι έρευνές σας δεν απέφεραν καρπούς τόσους μήνες. Μα ξέρω πως δεν είναι μόνο η έλλειψη της καθοδήγησής μου και της ενότητάς μας, αλλά κυρίως οι μηχανορραφίες του ξεστρατημένου αδερφού μας, του Ερμή Ελράιχ."
Έπεσε σιωπή στο τραπέζι. Ο Ibo κατάλαβε πως έπρεπε να πάρει την πρωτοβουλία ξανά.
"Δεν είσαι εδώ επειδή έχουμε βγάλει συμπεράσματα, Ελί. Είσαι εδώ μήπως και βγάλουμε συμπεράσματα. Μέχρι να αποδείξεις τα λεγόμενά σου, όσο και να μας λυπεί, είσαι υπό αμφισβήτηση, μην το ξεχνάς."
Ο Ελί δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του για αυτό. Μα έγνεψε καταφατικά.
"Το γνωρίζω πολύ καλά, αδερφέ μου. Απλά είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα και το δίκαιο που έχω, και δεν φοβούμαι διότι ο Σετ γνωρίζει πώς να προφυλάττει τους δούλους Του. Χαίρομαι για την αντιμετώπισή σας, όσο και αν με μειώνει, γιατί είναι αυτό που περιμένει ο Σετ από εσάς. Και από εμένα περιμένει να ανταπεξέλθω σε μία ακόμη δοκιμασία." Το βλέμμα του σκοτείνιασε ξαφνικά και συνέχισε: "Αυτό που δεν μπορεί να επιτρέψει ο Σετ είναι η συμπεριφορά του Ερμή. Μα δεν είναι δικό του το λάθος... Ο Ερμής - και τα λεγόμενά μου μπορώ να τα αποδείξω - βρίσκεται υπό την επιρροή ενός Άπιστου και δεν ευθύνεται για τις ενέργειές του. Είναι υπεύθυνος μόνο για όσες πράξεις τον άφησαν στο έλεος αυτού του πλάσματος. Μα ο σκοπός μου δεν είναι να είμαι αυστηρός ή τιμωρός. Είμαι ένας υπηρέτης του Σετ που κάνει το καθήκον του και επαναφέρει έναν χαμένο υιό Του πίσω σε Αυτόν."
Η τετράδα παρέμεινε σιωπηλή. Κούνησαν τα κεφάλια τους συγκατανεύοντας.
"Τι χρειάζεσαι;" ρώτησε ο Falek.
"Επικοινωνία με τον Μάγο Lord Wainwright. Και τον Ερμή σε αυτόν τον χώρο. Κανονίστε μια συνάντηση μαζί του."

Σε έναν υπόγειο ναό στο Harlem, Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2002, 00:30

"Με ειδοποιήσατε αδερφοί μου, να έρθω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Συμβαίνει κάτι;" είπε με αυθεντικό ενδιαφέρον ο Ερμής.
Οι Σετίτες κοιτάχτηκαν μεταξύ του. "Κάθισε Ερμή" πρότεινε ο Falek στον νεοφερμένο. Εκείνος κάθισε με όλο και αυξανόμενη απορία.
"Αδερφέ Ερμή, αμαρτήσαμε και σου ζητούμε συγνώμη" είπε με χαμηλωμένο βλέμμα ο Ibo.
"Τι ακριβώς συμβαίνει;" ζήτησε να μάθει ο Ερμής με αγωνία για το τι θα ακούσει.
"Αμαρτήσαμε ενόπιον του Σετ εις βάρος σου. Συνομοτήσαμε ενάντια σε εσένα αδερφέ Ερμή, σε αμφισβητήσαμε όλοι" συνέχισε ο Ibo. "Έχουμε ασφαλώς τους λόγους μας και καλύτερα θα σου τους εξηγήσει κάποιος άλλος" είπε κοιτάζοντας πίσω από τον Ερμή.
Εκείνος γύρισε να συναντήσει το αίνιγμα. Στη θέα του κουρασμένου Ελί, ο Ερμής φάνηκε να ανακουφίζεται. Σηκώθηκε επίσημα και στάθηκε μπροστά του.
"Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω Ελί. Είχα αρχίσει να χάνω κάθε ελπίδα πως θα σε ξανά..."
"Σταμάτα αυτό το θέατρο, Ερμή!!" φώναξε με όση δύναμη μπόρεσε να μαζέψει ο Ελί.
Ο Ερμής πισωπάτησε και κοίταξε όλα τα άτομα στο δωμάτιο. Οι υπόλοιποι Σετίτες έμοιαζαν να νιώθουν αμήχανα με την εξέλιξη της σκηνής, μα σίγουρα ήξεραν το τι συνέβαινε. Ο Ελί από την άλλη, με το εξαγριωμένο βλέμμα του και την πεποίθηση προφανώς ότι ξέρει κάτι παραπάνω στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο και αδύναμος. Η βραδιά προφανώς εκτυλισσόταν διαφορετικά από ότι την είχε σχεδιάσει, μα το ότι κατάφερε να βρει τον Ελί μετά από τόσο καιρό είχε γεμίσει τον Ερμή με ενέργεια. Ζήτησε να τον διαφωτίσουν ως προς το τι έχει συμβεί.
Ο Ibo πρόλαβε τον Ελί, πριν εκείνος αρχίσει να εκτοξεύει απειλές προς τον Ερμή.
"Ερμή υπάρχουν υποψίες, βάσιμες κατά τον Ελί, πως δεν ακολουθείς το δρόμο του Σετ. Πως κάτι θολώνει την κρίση σου και αλλάζει την πορεία σου. Και είμαστε εδώ απόψε για να εξακριβώσουμε το τι συμβαίνει."
Ο υπηρέτης μπήκε με ταπεινό βλέμμα και γονάτισε. "Ο επισκέπτης σας ήρθε, κύριοι" ανακοίωνσε, περιμένοντας τη διαταγή.
"Και ζητήσαμε τη βοήθεια κάποιου για να εξακριβώσουμε το τι ακριβώς συμβαίνει" συνέχισε ο Ibo. "Ας περάσει" διέταξε τον υπηρέτη, ο οποίος αμέσως σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα.

Σε ένα υπόγειο μπουντρούμι στο Harlem, Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2002, 00:30

"Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει, Ερμή. Τα γεγονότα δεν με αφήνουν να δράσω διαφορετικά, αλίμονο. Μα πιστεύω σε σένα. Και όλα αυτά μου φαίνονται πολύ βολικά" εξομολογήθηκε ο Ibo.
Ο Ερμής του έπιασε τον ώμο. "Σε ευχαριστώ αδερφέ μου. Σημαίνει πολλά η στήριξή σου αυτή τη στιγμή. Τα γεγονότα που σας παρουσιάστηκαν δεν αφήνουν περιθώριο για δεύτερες σκέψεις. Ας είναι, θα το υπομείνω, θα υπομείνω την άδικη τιμωρία μου και θα προσεύχομαι στο Σετ να φωτίσει τον ηγέτη μας."
"Πρέπει να υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει... Σκεφτόμουν, Ερμή, πόσο καλές σχέσεις έχεις με τον Πρίγκιπα της Camarilla;"
"Τα εν οίκω μη εν δήμω, αδερφέ μου. Το πρόβλημα αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς. Δεν θα χρησιμοποιήσω τις επαφές μου για να γλιτώσω το τομάρι μου."
"Δεν είναι για σένα, δεν το βλέπεις;" είπε ξεσπώντας ο Ibo. "Αν είσαι αθώος σημαίνει πως ο Ελί λέει ψέματα! Και αυτό σημαίνει πως μας οδηγεί στην καταστροφή!"
Ο Ερμής έμεινε να σκέφτεται τα λόγια του Ibo. Όπως συνέβαινε τόσο συχνά ο νεαρός Σετίτης είχε δίκιο. Έφερε στο μυαλό του τον Clarke. Σκέφτηκε πόσο τον είχε αδικήσει και εκείνον.
"Ναι, πρέπει να ξεκαθαριστεί. Έχεις δίκιο. Επικοινώνησε σε αυτό το τηλέφωνο με τον Πρίγκιπα. Πες του πως τηλεφωνείς εκ μέρους μου και πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα και χρειάζομαι τη βοήθειά του" είπε ο Ερμής συγκαταβατικά.

Στο θέατρο "Paladium", Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2002, 4:32

Ο Πρίγκιπας μπήκε συνοδευόμενος από το οπλισμένο ghoul. Κρατούσε το αγαπημένο του σπαθί και ήδη το χέρι του τον έτρωγε να το χρησιμοποιήσει. Άλλοτε θα έφερνε κάτω όλο το κτίριο, μα όχι πια. Τώρα ήταν εδώ με την εξουσία που του έδινε η θέση του. Ήταν εδώ γιατί όλα κινδύνευαν να πάνε στραβά. Περπάτησε προς το εσωτερικό του εγκαταλελλειμένου θεάτρου και προσπάθησε να προσαρμόσει την όρασή του στο ημίφως. Διέκρινε μια φιγούρα να έρχεται με γρήγορα και επιθετικά βήματα προς το μέρος του. Χαμογέλασε.
"Τι μπορώ να κάνω για εσάς Πρίγκιπα;" τον ρώτησε ο Ελί όταν έφτασε μπροστά του. "Σε τι οφείλω την απρόσμενη αυτή επίσκεψη;"
Ο Maximilion κοίταξε αδιάφορα το χώρο τριγύρω, σχεδόν προσποιούμενος ότι ο Ελί δεν υπήρχε στον ίδιο χώρο. Αφού περιεργάστηκε όλο το χώρο στο οπτικό του πεδίο κοίταξε τον Ελί. Είδε το αποτέλεσμα που έψαχνε, το θυμό που ξεχείλιζε στο πρόσωπο του Σετίτη και τον οποίο προσπαθούσε να συγκρατήσει.
"Είμαι εδώ για να μου παραδώσεις τον Ερμή Ελράιχ" είπε τόσο απλοϊκά που ο Ελί πήγε να σκάσει.
"Αδύνατον!" απάντησε ο Αρχιερέας. "Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση! Κρατείται για εγκλήματα κατά των Αδερφών του!"
Ο Maximilion σοβάρεψε και το βλέμμα του λες θα τρυπούσε τοίχους. Έβαλε όλη του τη δύναμη να κάμψει τις αντιστάσεις του Ελί. Είδε τον Σετίτη να υποχωρεί μπροστά του, αποφεύγοντας σοφά να τον κοιτάξει κατάματα.
"Θα μου παραδώσεις τον Ερμή αυτή τη στιγμή κιόλας, Σανσαρίκ. Δεν είμαι εδώ για να παίξω παιχνίδια μαζί σου."
Ο Σανσαρίκ μάζεψε όσο θάρρος είχε για να σηκώσει το βλέμμα του, γεμάτο δυσαρέσκεια. Κοίταξε το ghoul. Του έκανε ένα νεύμα και εκείνος έτρεξε να υπακούσει στη διαταγή του Πρίγκιπα.
"Ελπίζω να καταλαβαίνετε, Πρίγκιπα, πως αυτό το σκηνικό πληγώνει βαθύτατα τις σχέσεις της Camarilla με τους Υπηρέτες του Σετ" είπε με αυτοπεποίθηση ο Ελί. "Να προσέχετε, οι εποχές είναι δύσκολες. Ειδικά όταν κάποιος κάνει λάθος συμμάχους και λάθος εχθρούς..."
Ο Πρίγκιπας δεν έδειξε να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για όσα έλεγε ο Ελί, οπότε και εκείνος σταμάτησε την προσπάθεια. Γύρισε αγενώς την πλάτη του και γύρισε στο εσωτερικό του θεάτρου. Στην πορεία του, όταν διασταυρώθηκε με τον Ερμή, του είπε γεμάτος κακία: "Οι σχέσεις σου με την Οικογένεια τελείωσαν Ερμή. Θεωρείσαι χαμένος για τους Ακολούθους του Σετ, μην το ξεχάσεις."

Στο γραφείο του Vladimir Mayakofski, Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2002,21:43

"Γιατί να οργανώσει όλα αυτά ο Πρίγκιπας" ρώτησε με απορία ο Ian, "αφού ξέρει πολύ καλά πως δεν βασίζονται σε γεγονότα. Δείχνει να μην κατανοεί τον κίνδυνο να γίνει ο περίγελως της πόλης ολόκληρης, οργανώνοντας μια δίκη η οποία είναι κατά βάθος παρωδία. Εννοώ, ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως ο Σετίτης..."
Τον Gangrel διέκοψε ο ήχος της ενδοσυνεννόησης από το γραφείο του Vladimir. Ο τελευταίος κοίταξε ενοχλημένος πρώτα το μηχάνημα και έπειτα τις συρόμενες πόρτες του γραφείου του. Είχε ζητήσει να μην τους διακόψουν, ήταν ξεκάθαρος επ' αυτού. Κοίταξε τους καλεσμένους του και αισθάνθηκε άσχημα για τη διακοπή. Μα κάτι πρέπει να είχε συμβεί και οι δύο Gangrel δεν θα έδιναν μεγάλη σημασία στην έλλειψη φιλοξενίας.
"Με συγχωρείτε", είπε και προχώρησε βιαστικά προς την πόρτα, ανοίγοντάς την, μόνο για να δει τη γραμματέα του ανήσυχη. Κλείνοντας βιαστικά την πόρτα πίσω του την πλησίασε και τη ρώτησε γιατί τον διέκοψε δεδομένης της ρητής εντολής να μην το κάνει.
"Συγχωρέστε με" απάντησε τρομαγμένη η γραμματέας του, "μα η κα Horsmanden τηλεφώνησε. Ακούστηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένη και όταν αρνήθηκα να της επιτρέψω να σας μιλήσει, δήλωσε πως θα έρθει η ίδια από εδώ να σας βρει", συνέχισε με μια ανάσα. "Πίστευα πως ήταν συνετό να σας ενημερώσω..."
Το βλέμμα του Vladimir μαλάκωσε. "Πολύ καλά λοιπόν, όταν έρθει πες της να μας συναντήσει μέσα." είπε και γύρισε πάλι στη συντροφιά του, για να ανακοινώσει πως "Περιμένουμε επισκέψεις... Φαίνεται πως πολλοί είναι εκνευρισμένοι από το γεγονός της δίκης."