Αθώος, μέχρι αποδείξεως του εναντίου

Von Cortland Park, Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2002, 3:34

"Μαζέψτε τους υπόλοιπους! Εγώ θα πάρω τον Πρίγκιπα! Κουνηθείτε, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο!!!" φώναξε έξαλλη η Elizabeth προς τους υπόλοιπους που την κοιτούσαν αποσβολωμένοι. "Τι διάολο κάθεστε και με κοιτάτε, κουνηθείτε!!!"
Πήρε το όμορφο ξίφος και το ακούμπησε προσεκτικά στο στέρνο του Ventrue. Χαμογέλασε για μια στιγμή. Δεν ήξερε τι είχε γίνει. Και ήταν τρομοκρατημένη. Μα ό,τι και αν είχε πάει στραβά, αυτός το είχε διορθώσει, ήταν σίγουρη γι' αυτό.
Αποτίναξε έξαλλη με τον εαυτό της αυτή τη φορά τις σκέψεις της από το μυαλό της και προσπάθησε να δει πώς θα κουβαλήσει το αναίσθητο σώμα του. Το έπιασε αρχικά από τη μέση για να το στηρίξει στον ώμο της. Μα κάτι δεν πήγαινε καλά, ένιωθε άβολα. Αποφάσισε να τον κρατήσει στην αγκαλιά της, θα μπορούσε έτσι να στερεωθεί και το ξίφος του, δεν είχε πρόθεση αυτό να το αφήσει εκεί. Μπορεί να μην ήξερε τίποτα από σπαθιά, μα ήξερε την αξία στα αντικείμενα όταν υπήρχε, και σε αυτό ήταν τόσο φανερή που θα έπρεπε να πιεστείς για να μην το παραδεχτείς.
Το περπάτημα στο χιόνι και το κουβάλημα ενός σώματος, ακόμα και με τη δική της υπερφυσική δύναμη, ήταν κάτι δύσκολο. Σε ένα παραπάτημά της το χέρι του στιγμιαία γλίστρισε και κρέμασε στο πλάι. Τότε είδε το χαρτί, προσεκτικά κρυμμένο στη φόδρα. Η περιέργειά της ξεπέρασε κάθε ηθικό ή άλλον ενδοιασμό. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο το ξετύλιξε και διάβασε. Στιγμές μετά κατάλαβε ότι είχε φέρει κι άλλους μπελάδες στο κεφάλι της.